இந்த நிவித்திகலையில் சில மாதங்களுக்கு முன்பு வர்த்தகம் புரிந்து வளமாக வாழ்ந்து வந்த ஒருவரை அதே தோட்டத்தைச் சேர்ந்த சிலர் வெட்டிக் கொன்றார்கள். பெரிதாக ஒன்றும் பிரச்சினையாக எழவில்லை. காரணம் வெட்டிக் கொல்லப்பட்ட வரும் தமிழர். வெட்டியவர்களும் தமிழர்கள். அதுவானால் சொந்தப் பிரச்சினை. இப்படி சிங்களவர்களுக்குள்ளேயே பல கொலைச் சம்பவங்கள் நிகழ்ந்திருக்கின்றன. பெரிதாக ஒன்றும் பிரச்சினைகள் எழுவதில்லை. அதுவும் சொந்தப் பிரச்சினை. ஆனால் ஒரு சிங்களவன் தமிழனைக் கொன்றாலோ தமிழன் சிங்களவனைக் கொன்றாலோ அது சமுகப் பிரச்சினையாக மாறிவிடுகின்றது. முன்னதை விடப் பின்னதுக்குக் கனதி அதிகம். முன்னது நிரூபிக்கப் பட்டால்தான் பிரச்சினையாகும். பின்னதோ இலேசாகச் சந்தேகப்பட்டாலே பிரச்சினை தான்.
இந்த இடத்திலே இக் கட்டுரையாளர் எழுதிய இனப் பிரச்சினை சம்பந்தமான ஒரு நாவலின் முன்னுரையில் சொல்லப்பட்ட சில விடயங்களை மேற்கோளிட விரும்புகின்றேன்.
இந்த நாட்டில் இனியொரு இனக்கலவரம் வருமா? வராதா? (சின்னச் சின்னதாக ஆங் காங்கு அவ்வப்போது நடைபெற்று வருவது வேறு விஷயம்) இது வெறும் ஊகங்களி னால் தீர்மானிக்கப்படக் கூடியதல்ல. கடந்த காலங்களில் எவ்வெக்காரணங்களினால் இனக் கலவரங்கள் வெடித்து ஊழித்தாண்டவம் புரிந்தனவோ அக்காரணங்கள் அழித் தொழிக்கப்படாமல் இனியொரு போதும் இனக் கலவரம் நேராது என வெறுமனே நம் பிக் கொண்டிருப்பது பெரும் பேதைமை.
இதனையும் ஞாபகத்தில் வைத்துக் கொண்டு நிவித்திகலை பற்றிப் பார்ப்போம்.
துருக்கியை ஐரோப்பாவின் நோயாளி என்பார்கள். சிறுபான்மை மக்களைப் பொறுத்த வரையில் நிவித்திகலையை இரத்தினபுரி மாவட்டத்தின் நோயாளி எனலாம்.
காரணங்களைப் பார்ப்போம்.
இதே மாதியான ஒரு சம்பவம் இரத்தின புரி மாவட்டத்தின் வேறு ஒரு பிரதேசத்தில் நடைபெறலாம். ஆனால் அதற்கும் இதற்கும் நிரம்ப வித்தியாசம் உண்டு.
ஏனெனில் நிவித்திகலைதான் இரத்தினபுரி மாவட்டத்தில் சிறுபான்மை மக்களுக்கென ஒரு தலைமை இல்லாத ஒரு மத்தியதர வர்க்கம் வளர்ச்சி பெறாத வர்த்தகப் பிரஜைகள் இல்லாத நிலைமை இருந்து வருகின்றது.
இத்துறை நோக்கிய எத்தகைய எத்தனிப்பும் காலங்காலமாக ஒடுக்கப்பட்டு வருகின் றது.
ஒரு நகரத்தில் சிறுபான்மை மக்களின் இருப்புக்கு அடையாளமாக சில விடயங்களை சிறுபான்மை மக்கள் இனங்காணுகின்றனர்.
சிறுபான்மை மக்களின் வர்த்தக நிறுவனங்கள் குறிப்பாக, ஆரம்ப காலங்களில் செட்டி யார்க் கடைகளும், பின்னர் அதன் வழிவந்த நிறுவனங்களும் தமிழ் பத்திரிகைப் புத்தகக் கடைகள், இந்துக் கோயில்கள், கிறிஸ்தவ ஆலயங்கள், இஸ்லாம் பள்ளிவாசல்கள், தமிழ் முஸ்லிம் பாடசாலைகள், சிறுபான்மை மக்களின் கலை, கலாசார மற்றும் பொது அமைப்புக்கள் மற்றும் மிகக் குறைந்த அளவிலேயாயினும் நகரத்தைச் சூழ சொத்துடைத்த சிறுபான்மையினர் மற்றும் தமிழ், முஸ்லிம் குடியிருப்புகள், தோட்ட மக் களைப் பொறுத்த அளவில் தொழிற்சங்க அலுவலகங்கள்.
நீங்கள் நம்பினால் நம்புங்கள். சுமார் 5000 வாக்குப்பதிவுள்ள பன்னீராயிரம் தோட்டத் தொழிலாளர்கள் இருப்பதாகக் கணக்கிடப்பட்டிருக்கின்ற சுமார் முப்பது தோட்ட - தோட்டப் பிரிவுகளை உள்ளடக்கிய நிவித்திகலைத் தேர்தல் தொகுதியில் மேலே நான் குறிப்பிட்ட சிறுபான்மைத் தமிழ் பேசும் மக்களுக்கான அடையாளங்கள் ஒன்றேனும் இல்லை. 1983ஆம் வருடம் வரை இப் பகுதியில் வர்த்தக நிலையங்களுக்கு உமையாளர்களாக சொந்தக் கட்டிடங்களுடன் தமிழ் வர்த்தகர்கள் இருந்து வந்திருக்கின்றார்கள்.
குறிப்பாக தற்போது முறுகல் நிலை தோன்றியுள்ள நிவித்திகலைக்கு அண்மையில் தேலை நகரத்தில் மாத்திரம் ஆறு பிரபல தமிழ் வர்த்தகர்களுக்குச் சொந்தமான வர்த் தக நிலையங்கள் இருந்துள்ளன. 1981 மற்றும் 1983 இனக் கலவரங்களை அடுத்து இப் பிரதேசத்தில் இருந்த அனைத்து வர்த்தக நிறுவனங்களும் பெரும்பான்மை இனத்தோரால் “மண்கொள்ளை'க்கு வாங்கப்பட்டு விட்டன.
இப்போது நிவித்திகலை நகரத்தில் தற்காலிக தமிழ் வர்த்தக நிலையங்களே உள்ளன.
சிறிது காலம் நடத்தப்பட்ட பின் கட்டிட உரிமையாளர்களான பெரும்பான்மை இனத்தவர்கள் கட்டிடங்களைத் திரும்பப் பெற்றுக் கொண்டு விடுவார்கள். தற்போது நடத்தப்பட்டு வரும் சில நகைக் கடைகள், புடைவைக் கடைகள் ஆகியன பெரும்பான்மை மக்களின் தயவிலேயே நடத்தப்பட்டு வருகின்றன.
இந்த நிலையில் பத்திரிகைப் புத்தகக் கடைகள் பற்றி பேசுவதில் என்ன அர்த்தம் இருக்கின்றது? 1980களில்தான் வெளியில் இருந்து இப்பகுதிக்கு மாற்றலாகி வந்த ஆசி யர் ஒருவரால் சில வார மாத இதழ்கள் அறிமுகம் செய்யப்பட்டதாகத் தெரிகிறது.
நகரைச் சார்ந்து சிறுபான்மை மத ஆலயங்கள் ஒன்றுகூட இல்லை என்பதுடன் தோட்டப்புறங்களைச் சார்ந்துள்ள இந்து மற்றும் கிறிஸ்தவ வணக்கஸ்தலங்களுக்கும் கடந்த காலங்களில் பல்வேறு இடையூறுகள் ஏற்படுத்தப்பட்டன.
நிவித்திகலைப் பிரதேசத்தின் பிரதான தமிழ்ப் பாடசாலை அமைந்திருப்பது தேலைத் தோட்டத்தின் மேற்குப் பிரிவிலேயே நிவித்திகலை நகருக்கு அண்மித்து எந்தத் தமிழ்ப் பாடசாலையும் இல்லை.
தேலை தமிழ்ப் பாடசாலை பற்றி சில குறிப்பிட வேண்டும். இது தற்போது ஒரு தமிழ் மகா வித்தியாலயமாக வளர்ச்சி பெற்று இருக்கின்றது. இரத்தினபுரியில் இ ருந்து நிவித்திகலை கலவான ஊடான மத்துகமை வரையிலான பரந்த பிரதேசத்தை எடுத்துக் கொண்டால் இது ஒன்றே இடைப் பட்ட பிரதேசத்திற்கான பெரிய பாடசாலை.
ஆனால் சுமார் 500 பிள்ளைகள் கற்கும் இப் பாடசாலையில் விரல் விட்டு எண்ணக் கூடிய அளவிலேயே மத்திய தர வர்க்கப் பிள்ளைகள் கல்வி கற்கின்றார்கள். அவர்க ளும் ஆசியர்களின் குழந்தைகளே. உண்மையாகக் கூறுவதாயின் வசதியற்ற ஆசி ரியர்களின் குழந்தைகளே இதே பாடசாலையில் பணி புரியும் வசதி பெற்ற ஆசியர்க ளின் குழந்தைகள் வேறு பாடசாலைகளிலேயே கல்வி கற்கின்றார்கள் இதில் கவனிக்க வேண்டியது என்னவென்றால் நிவித்திகலைப் பிரதேசத்தில் சிறு பான்மை மக்களிடத்தே மத்திய தர வர்க்கம் வர்த்தக பிரஜைகளும் வளர்ச்சி பெறவில்லை என்பதற்கு மிகச் சிறந்த உதாரணம் இதுவாகும்.
இவைகளினூடாகவெல்லாம் ஒரு விடயத்தை நாம் தெளிவாகப் புந்து கொள்ளா விடில் அவ்வப்போது தோன்றும் இனமுறுகல்களை தீர்க்கும் வழிறைகளை மாத்திர மல்ல படிப்படியாக சிறுபான்மை மக்களுக்கெதிராக பாவிக்கப்பட்டு வரும் இன ஒடுக் குமுறைக்கும் பாரபட்சத்திற்கும் முகம் கொடுக்கவும் திராணியற்றவர்களாகி விடுவோம் சிறுபான்மை கலாசார மரணிப்புக்கும், எதிர்கால சந்ததியினன் அடிமை வாழ்வுக்கும் வழிவகுத்தவர்களாகிவிடுவோம்.
அச்சத்தின் காரணமான அரசியல் இத்தகைய சூழ்நிலைகளில் வாழும் சிறு பான்மை மக்கள் தாம் விரும்பிய கட்சியை வேட்பாளர்களை ஆதரிப்பார்கள். தமது கொள்கைக்கேற்ற கட்சியைச் சார்ந்து நிற்பார்கள் என்று எதிர்பார்ப்பது சிறுபிள்ளைத்தன மானது. நிவித்திகலை சிறுபான்மை மக்கள் எப்போதும் ஆண்டு கொண்டிருக்கின்ற கட்சியைச் சார்ந்து நிற்பவர்களே.
ஆனால் நிவித்திகலை நகர முச்சக்கர வண்டித் தரிப்பிடத்தில் தமிழ் பேசும் ஒருவர் தனது முச்சக்கர வண்டியை நிறுத்த பெரும்பான்மை இனத்தைச் சேர்ந்த முச்சக்கர வண்டிச் சாரதிகள் அனுமதிப்பதில்லை.
தோட்டப் புறங்களில் முச்சக்கர வண்டி வைத்திருக்கும் தோட்டங்களில் இருந்து ஆட்களை ஏற்றி வரலாமே தவிர நகரத்திலிருந்து ஏற்றிப் போக முடியாது. நிவித்திகலை நாடாளுமன்ற உறுப்பினரோடு நெருங்கிப் பழகும் தமிழ் இளைஞர்கள் எத்தனையோ பேர் இருக்கின்றார்கள். இலங்கையிலேயே நிவித்திகலை நகரத்திலேதான் இவ்வளவு மோசமான இன ஒடுக்குமுறை நடைமுறைப் படுத்தப்படுகின்றதென நினைக்க வேண்டியுள்ளது.
தேர்தல் காலங்களிலே ஆளுங்கட்சிக்கு . பிரசாரம் செய்வதற்கு மிக பகிரங்கமாக இறங்குபவர்கள் நிவித்திகலை அதிபர்களும் ஆசியர்களுமாவார்கள். பெரும்பாலான தமிழ் பேசும் அதிபர்களுக்கும் ஆசியர்களுக்கும் இது தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாகும்.
அத்தகைய அதிபர்கள் ஆசியர்களில் சிலரும் முச்சக்கர வண்டி உமையாளர்களாயி ருக்கின்றார்கள். பரிதாபம் என்னவென்றால் அவர்களால் கூட தமது முச்சக்கர வண்டியை நகரத் தப்பிடங்களில் நிறுத்தி வைக்க முடியாது.
இவ்வாறு வாகனத்தை நிறுத்த முயன்ற அதிபர் ஒருவர் இதுவரை மூன்று முறை தாக்கப்பட்டிருக்கின்றார். ஏற்கனவே இது குறித்து சில ஊடகங்களிலும் செய்திகள் வெளிவந்தன.
இவைகளனைத்தினூடாகவும் நிவித்திகலை சிறுபான்மை மக்கள் எவ்விதம் வாழ் கின்றார்கள், எத்தகைய ஜனநாயக உரிமை களை அனுபவிக்கின்றார்கள் என்பதைத் தெளிவாகவும் ஆழமாகவும் புரிந்து கொள்ள முடிகின்றது.
இத்தகைய ஒரு ஸ்தல நிலைமைகளிலே தான் தேலையில் - குக்குல்கல தோட்டத்தில் இன முறுகல் நிலை தோன்றியுள்ளது. இதனைக் கையாள்வதில் மிகுந்த சாதுரியமும் இராஜதந்திரமு ம் பயன்படுத்தப் பட வேண்டும் என்பதில் யாருக்கும் மாற்று அபிப்பிராயம் இருக்க முடியாது. இப்படியான சூழ்நிலைகளில் இடம் மாறுபவர்களில் ஒரு குறிப்பிட்ட வீதமானோர் அச்சத்தின் காரணமாக மீண்டும் திரும்பி வருவதில்லை என்பதையும் அவதானித்தல் வேண்டும்.
ஒரு பிரதேசத்திலிருந்து சிறுபான்மை மக்களைப் படிப்படியாகக் குறைத்துவிடும் ஒரு வேலைத்திட்டத்தின் ஆரம்பமாக இது அமைந்துவிடலாம். தென் மாகாணங்களிலே தொடர்ந்து இத்தகைய நடவடிக்கைகளின் காரணமாகவே சிறுபான்மை இனம் தேய்ந்து வருகின்றது என்பது ஆய்வாளர்கள் அறிந்த ஒன்று.
““யுத்தம் டிந்துவிட்டது. சுதந்திரமாக நடமாடலாம்'' என்ற பல்லவியையே பாடிக் கொண்டிருக்காமல் இன ஒற்றுமைக்கு, உறவுக்கு காத்திரமானதும் சாசுவதமானதுமான அத்திவாரம் இடப்பட வேண்டும்.
வி.எஸ்.நவமணி





































































































































.jpg)
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக